علاوه بر اين، در كتابهاى دانشمندان سنى وشيعه روايات زيادى در اين باره وارد شده كه همگى تأييد مى كنند كه اين آيات درباره دو نيم شدن ماه در زمان پيامبر نازل شده است، طبرسى مى گويد: «همه مفسران اين آيه را مربوط به معجزه شق القمر در زمان پيامبر مى دانند».[١]

امام رازى مى گويد: عموم مفسران معتقدند كه مراد از آيات ياد شده شكافته شدن ماه در زمان رسول گرامى است.[٢]

در مورد «شق القمر» مسلّماً عامل مرموزى در كار بوده است كه توانسته چنان اثرى را پديد آورد. و هيچ گاه نمى توان گفت كه پيامبر با نيروى بشرى اين كار را انجام داده است، بلكه پيامبر از نيروى مافوق بشرى وطبيعى استمداد نموده و مبدأ چنين كارى گرديده است.

دليل بر اين كه اراده و خواست پيامبر در اين كار مؤثر بوده اين است كه اين كار درست در موقعى انجام گرفته كه از او همين كار خواسته شد، وبنابه برخى از روايات لحظه اى كه پيامبر با انگشت خود به آن اشاره نمود، ماه دو نيم گرديد و علت اينكه پيامبر از چنين وسيله ساده اى استفاده نمود همان است كه در گذشته به نكته آن اشاره نموديم.

[١] مجمع البيان، ط صيدا، ج٥، ص ١٨٦.
[٢] مفاتيح الغيب، ط مصر، ج٨، ص ٧٤٨ ذيل تفسير سوره قمر.