يك پنجم درآمد هر مسلمانى پس از كسر هزينه هاى زندگى از آنِ خاندان رسالت است، قرآن مجيد در اين باره چنين مى فرمايد:(وَاعْلَمُوا أَنَّما غَنِمْتُمْ مِنْ شَىْء فَأَنَّ للّهِ خُمُسَهُ وَللرَّسُولِ وَلِذِى الْقُرْبى وَاليَتامى وَالمَساكِينِ وَابْنِ السَّبيلِ إِنْ كُنْتُم آمَنْتُمْ بِاللّهِ وَما أَنْزَلْنا عَلى عَبْدِنا يَوْمَ الفُرْقانِ يَومَ التَقَى الجَمْعانِ وََاللّهُ عَلى كُلِّ شَىْء قَديرٌ)(انفال/٤١).

«بدانيد هر در آمدى كه نصيب شما گشت يك پنجم آن از آن خدا و پيامبر و خويشاوندان او ويتيمان و بينوايان و در راه ماندگان(از ذريّه او) است، اگر به خدا وآنچه بر بنده خدا در روز جدايى (حق از باطل)ـ روزى كه آن دو گروه با هم روبه رو شده اند ـ نازل كرديم، ايمان آورده ايد وخدا بر هر چيزى تواناست».

آيه مباركه در غزوه بدر فرود آمده و يكى از اسامى آن «يوم الفرقان» است كه در آن روز، حق وباطل از هم جدا گشتند.

درست است كه شأن نزول آيه، همان غنايم جنگى است، ولى ورود يك ضابطه در مورد خاصى، دليل بر اختصاص آن ضابطه بر آن مورد نيست، از