منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٤٠

«مگر وعده ابراهيم به عموى خود كه براى تو طلب آمرزش خواهم كرد».

(...سَأَسْتَغْفِرُ لَكَ رَبِّى إِنَّهُ كانَ بِى حَفِيّاً) .[١]

«ابراهيم گفت: به زودى براى تو طلب آمرزش مى كنم، زيرا خدايم مهربان است».

(وَما كانَ اسْتِغْفارُ إِبْراهيمَ لأَبيهِ إِلاّ عَنْ مَوعِدَة وَعَدَها إِيّاهُ...) .[٢]

«طلب آمرزش ابراهيم براى عموى خود به خاطر وعده قبلى بود».

اين آيات حاكى است كه پيامبران به گنهكاران وعده و نويد استغفار مى دادند تا آنجا كه «ابراهيم» نيز به «آزر» اين چنين نويدى داده بود; ولى وقتى او را در بت پرستى پايدار ديد، از طلب آمرزش خوددارى كرد; زيرا يكى از شرايط استجابت دعا اين است كه طرف، موحد باشد نه مشرك.

٣. خداوند دستور مى دهد كه گروه با ايمان ولى گنهكار، براى جلب مغفرت خدا به حضور «پيامبر گرامى(صلى الله عليه وآله وسلم)» بروند و از او بخواهند كه درباره آنان طلب آمرزش كند، و اگر پيامبر درباره آنها طلب آمرزش كند، خداوند گناهان آنان را مى بخشد.

(...وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاءُوكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّهَ تَوّاباً رَحِيماً) .[٣]

«اگر آنان موقعى كه بر خويشتن ستم كردند، پيش تو مى آمدند، و از خداوند طلب آمرزش مى نمودند، و پيامبر نيز براى آنان طلب آمرزش مى كرد، خداوند را توبه پذير و رحيم مى يافتند».