آنگاه رسول گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم) فرمود: سوگند به خدايى كه جانم در دست اوست اهل نجران در آستانه نابودى قرار گرفته بودند و اگر مباهله مى كردند به صورت ميمون مسخ مى شدند و بيابان را آتش فرا مى گرفت و همگان را مى سوزاند، و ريشه نجرانيان قطع مى گرديد، سال به پايان نمى رسيد كه همه مسيحيان نابود مى شدند.

در اينجا مفسران كيفيت آمدن پيامبر را به سرزمين مباهله به صورت زيبايى نقل كرده ايد، مى گويند: پيامبر از خانه خود راه افتاد در حالى كه حسين را در بغل، و دست حسن را نيز در دست داشت ، و دخترش پشت سر اوراه مى رفت وعلى نيز به دنبال آنان و به همين كيفيت وارد سرزمين مباهله شدند.

عايشه مى گويد: پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) در سرزمين مباهله حاضر شد در حالى كه بر دوش او كسايى مشكى بود، او حسنين و فاطمه وعلى (عليهم السلام) را زير آن كساء قرار داد و اين آيه را خواند:(إنَّما يُريد اللّه ليذهبَ عَنْكُمُ الرِّجس أَهل البيت) : «خدا مى خواهد از شما اهل بيت هر نوع پليدى را دور سازد».[١] و اين سرگذشت از دو نظر، به استجابت دعاى آنان گواهى مى دهد.

الف: پيامبر به آنان گفت هر موقع من دعا كردم شما «آمين» بگوييد، چه مقامى بالاتر و برتر از اينكه دعاى پيامبر به وسيله «آمين» گفتن آنان به ساحت قدس برسد.

ب: اسقف نجران گفت: چهره هايى مى بينم كه اگر رو به درگاه خدا بياورند كوه را از جاى بر مى كنند.

[١] زمخشرى، كشاف:١/٣٢٦ـ ٣٢٧; ابن بطريق، عمدة:٢٤٣.