شكى نيست كه افراد بيدار دل كه مى خواهند شاگردى قرآن كنند و مى خواهند آن را چراغى فرا راه زندگى خود قرار دهند، از اين آيات درس گرفته و سوگند به غير خدا را خصوصاً اگر با قداست و طهارت خاصى مانند پيامبر وامام، همراه باشد، جايز و مستحسن مى شمرند و بر يك چنين تأويلها و استادگرى ها بر قرآن، ارزشى قائل نمى شوند.

دليل دوم

پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم) در مواردى به غير خدا سوگند ياد كرده است، از آن جمله:

١. حديثى از صحيح مسلم:

«جاءَ رَجلٌ إلى النَّبىّ فَقالَ يا رَسُولَ اللّهِ أىُّ الصَّدَقَةِ أعْظَمُ أجراً؟ فَقالَ: أما وَأبيكَ لتُنْبَأنَّهُ أنْ تُصَدِّقَ وَأنْتَ صَحيحٌ شَحيحٌ تَخْشى الْفَقْرَ وَتَأَمَلُ البَقاءَ».[١]

«مردى حضور پيامبر آمد و گفت: اى پيامبر خدا، پاداش كدام صدقه بزرگ تر است؟ فرمود: سوگند به پدرت از آن آگاه مى شوى وآن اين كه صدقه دهى در حالى كه سالم و به آن حرص دارى، از فقر مى ترسى و به فكر زيستن در آينده هستى».

[١] صحيح مسلم;١/٣٢، باب ما هو الإسلام و بيان خصاله، وى اين حديث را با دو طريق نقل كرده است، در يكى تنها دارد: أفلَحَ إن صدَق، و در ديگرى دارد: أفلح و أبيه إن صَدَق أو أُدخل الجنّة إن صدق. بسيار شگفت آور است گفتار ابن عبدالبر كه به نقل ابن قدامه در المغنى :١٠/٤٩٢ مدعى شده است كه جمله «أفلح وأبيه إن صدق» از طريق صحيح وارد نشده است و گويا صحيح مسلم نزد وى جزو صحاح نيست.