منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٥٩

كسى باقى نمانده است، آنگاه مى گويد: بنگر در دامن اين خاندان چه بزرگانى مانند حضرت باقر و صادق و كاظم و رضا (عليه السلام)پرورش يافته است.

در پايان يادآور مى شويم محبت پيامبر نسبت به فرزندان خود جنبه احساسى و عاطفى نداشته هر چند مهر ورزى از اين نظر نيز خود كار نيك است.

مهر او به فرزندان خود، بازتاب كمالى است كه حائز آن بودند خصوصاً مهرش به حسين بن على به خاطر فداكارى او در راه نجات اسلام، صورت مى پذيرفت.

علاّمه مجلسى در اين مورد سخنى دارد، يادآور مى شويم:

مهرورزى انسانهاى والا به فرزندان و خويشاوندان خود، از انگيزه هاى نفسانى سرچشمه نمى گيرد بلكه آنان از اين نوع انگيزه ها پيراسته بوده، مهر و مودت آنان به خاطر خدا بوده واگر غير خدا را دوست داشتند، سرچشمه آن خدادوستى بوده است، بنگريد حضرت يعقوب از ميان فرزندان خود يوسف را فزونتر از برادرانش دوست مى داشت. ولى برادران يوسف از مقام شامخ او آگاه نبودند ولذا پدر را به ضلالت و گمراهى نسبت مى دادند، و پيوسته مى گفتند كه ما نيرومندتريم و امور زندگى را ما مى چرخانيم.[١]