١. (...وَما كانَ اللّهُ لِيُطْلِعَكُمْ عَلَى الْغَيْبِ وَلكِنَّ اللّهَ يَجْتَبِى مِنْ رُسُلِهِ مَنْ يَشاءُ فَ آمِنُوا بِاللّهِ وَرُسُلِهِ وَإِنْ تُؤْمِنُوا وَتتَّقُوا فَلَكُمْ أَجْرٌ عَظِيمٌ).[١]

«خدا شما را بر غيب مطلع نمى كند ولى از فرستادگان خويش هر كه را بخواهد بر مى گزيند پس به خدا و فرستادگان او ايمان بياوريد واگر ايمان بياوريد و پرهيزگار باشيد پاداشى بزرگ براى شما است».

چه تعبيرى روشن تر از اين، كه مى رساند خداوند، بندگان عادى خود را از غيب آگاه نمى كند و اين فضيلت براى پيامبران (عليهم السلام) است كه بندگان برگزيده خداوند هستند.[٢]

٢. (عالِمُ الْغَيْبِ فَلا يُظْهِرُ عَلى غَيْبِهِ أَحَداً* إِلاّ مَنِ ارْتَضى مِنْ رَسُول فَإِنَّهُ يَسْلُكُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهِ رَصداً) .[٣]

«خدا داناى غيب است پس هيچ كس را بر غيب خويش آگاه نمى كند مگر بندگانى كه مورد رضايت او باشند و آن بندگان عبارتند از فرستادگان او، و خدا براى فرستادگان خود از جلو وپشت سرشان، نگهبان قرار مى دهد».

مفاد آيه بسيار روشن است و به خوبى مى فهماند كه علم غيب، از خدا است و او فرستادگان خود را از غيب آگاه مى كند.[٤]

[١] آل عمران/١٧٩.
[٢] به تفسير تبيان:٣/٦٣ و مجمع البيان:٢/٥٤٥ و تفسير ابوالفتوح رازى:٣/٦٨ و الميزان:٤/٧٩ مراجعه شود.
[٣] جن/٢٦ـ ٢٧.
[٤] به تفسير تبيان :١٠/١٥٨ و مجمع البيان:١٠/٣٧٤ و ابوالفتوح رازى:١١/٢٩٣ و الميزان:٢٠/١٢٩ مراجعه شود.