رسول خدا مى رسيدند و درخواست دعا و طلب آمرزش از خدا مى كردند، ولذا وقتى مسلمانان به منافقان چنين پيشنهاد مى كردند، با ابا و روى گردانى آنها مواجه مى گرديدند، چنان كه مى فرمايد:

(وَإِذا قيلَ لَهُمْ تَعالَوا يَسْتَغْفِرْ لَكُمْ رَسُولُ اللّهِ لَوَّوْا رُؤسَهُمْ وَرَأَيْتَهُمْ يَصُدُّونَ وَهُمْ مُسْتَكْبِرُون) .[١]

«وقتى به آنان گفته مى شود بياييد تا پيامبر خدا درباره شماها طلب آمرزش كند، سرهاى خود را (به عنوان مسخره) مى گردانند، آنان را مى بينى كه با تكبر مانع (حق) مى شوند».

٥. برخى از آيات گواهى مى دهند كه خود مردم با الهام از فطرت پاك مى دانستند كه دعاى پيامبر، در درگاه خدا درباره آنان اثر خاصى دارد، و صد در صد مؤثر است.

سرشت پاك انسانى براى آنان الهام بخش بود كه فيض الهى از طريق پيامبران به مردم مى رسد، همچنان كه هدايت خداوند از طريق پيامبران به مردم مى رسد، از اين نظر حضور پيامبران مى رسيدند، و از آنان درخواست دعا مى كردند كه در حقّ آنان از خداوند طلب مغفرت كند، اينك آيات اين بخش:

(قالُوا يا أَبانَا اسْتَغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا إِنّا كُنّا خاطِئينَ* قالَ سَوْفَ أَسْتَغْفِرُ لَكُمْ رَبِّى إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحيمُ) .[٢]

«فرزندان يعقوب گفتند: اى پدر ما، براى ما به خاطر گناهانى كه داريم (از خدا) طلب مغفرت بنما، ما خطاكار بوديم.(پدر) گفت: به همين زودى از خدايم براى شما طلب آمرزش مى كنم، او بخشايشگر و رحيم است».

[١] منافقون/٥.
[٢] يوسف/٩٧ و ٩٨.