تاريخ اهل سنت وارد شده است، اشاره نماييم. امّا در احاديث پيشوايان شيعه توسل به ذوات مقدس آنچنان مسلم و روشن است كه در بسيارى از ادعيه آنان وارد شده است.

آيا ما بايد دستورات اسلام را از ابن تيميه و محمد بن عبدالوهاب فرا گيريم، يا اين كه به خاندان رسالت و عترت پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم) كه به حكم حديث ثقلين ثقل اصغر و عدل قرآن حكيم هستند؟

اكنون ما از ميان ادعيه انبوه كه در «صحيفه علويه»[١] و يا در دعاى عرفه حضرت حسين بن على (عليهما السلام) و يا در «صحيفه سجاديه» وارد شده است، تنها به نقل دو فراز ديگر اكتفا مى كنيم.

حديث هفتم:

سالار شهيدان در دعاى عرفه چنين مى گويد:

«اَللّهُمَّ إنّا نَتَوَجَّهُ إلَيْكَ فى هذهِ العَشيَّةِ الّتى فَرَضْتَها وَعَظَّمْتَها بِمُحَمَّد نَبيّكَ وَرَسُولِكَ وَخِيَرَتِكَ مِنْ خَلْقِكَ».

«خدايا در همچو شبى كه تو آن را بر من واجب، و بزرگ داشته اى، به تو توجه كرده و تو را به محمد پيامبر و فرستاده و مهمترين خلقت سوگند مى دهم».

حديث هشتم:

حضرت على بن الحسين (عليهما السلام) در صحيفه سجاديه، در دعايى كه به

[١] صحيفه علويه، دعاهاى اميرمؤمنان است كه شيخ عبداللّه سماهيجى گرد آورده است.