بلكه مقصود اين است كه خدا مالك اصل شفاعت است و اگر شفيع ديگرى نيز باشد به اذن و اجازه او مى باشد. وخدا اين حق را «اصالتاً» و غير خدا «نيابتاً» دارد. در اين صورت آيه ارتباطى به مدعاى طرف ندارد.

هـ: درخواست شفاعت از مرده لغو است

پاسخ اين اعتراض از بحث هاى پيشين روشن گرديد و هرگز درخواست شفاعت از روح مجرد و آگاهى كه خدا او را با جمله (بِالْمُؤْمِنينَ رَؤوفٌ رَحِيمٌ) توصيف مى كند، لغو نيست، و در گذشته گفتيم كه علماى اسلام مفاد آيه (وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا...) را عام گرفته اند كه شامل هر دوحال مى باشد.

و: خداوند مردگان را غير قابل تفهيم اعلام مى كند

آنان در اين استدلال به آيه هاى زير استدلال مى كنند:

(وَما يَسْتَوِى الأَعْمى وَالْبَصِيرُ* وَلاَ الظُّلُماتُ وَلاَ النُّورُ* وَلاَ الظِّلُّ وَلاَ الْحَرُورُ* وَما يَسْتَوى الأَحْياءُوَلاَ الأَمْواتُ إِنَّ اللّهَ يُسْمِعُ مَنْ يَشاءُ وَما أَنْتَ بِمُسْمِع مَنْ فِى الْقُبُورِ* إِنْ أَنْتَ إِلاّ نَذِيرٌ) .[١]

«كور و بينا، تاريكى وروشنايى، سايه و آفتاب، مردگان و زندگان يكسان نيستند. خداوند هر كسى را بخواهد شنوا مى كند و تو نمى توانى مردگان قبور را شنوا گردانى(هدايت كنى)، تو بيم رسانى بيش نيستى».

(إِنَّكَ لا تُسْمِعُ الْمَوتى وَلا تُسْمِعُ الصُّمَّ الدُّعاءَ إِذا وَلَّوا مُدْبِرينَ* وَما أَنْتَ بِهادى العُمْىِ عَنْ ضَلالَتِهِمْ إِنْ تُسْمِعُ إِلاّ مَنْ يُؤْمِنُ بِآياتِنا

[١] فاطر/١٩ ـ ٢٣.