منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٠٤

سؤال دوم

در قرآن مجيد آياتى است كه علاوه بر اين كه «علم غيب»را مختص به خدا مى داند، از ديگران نفى مى كند مانند اين آيات:

١. (وَعِنْدَهُ مَفاتِحُ الْغَيْبِ لا يَعْلَمُها إِلاّ هُوَ...) .[١]

«كليدهاى غيب نزد خداوند است و هيچ كس جز او بر آنها آگاه نيست».

٢. (قُلْ لا يَعْلَمُ مَنْ فِى السَّماواتِ وَالأَرْضِ الْغَيْبَ إِلاّ اللّهُ...).[٢]

«بگو در آسمانها و زمين هيچ كس جز خدا غيب نمى داند».

آيا اين آيات با آگاهى پيامبران و امامان از غيب، منافاتى ندارد؟

پاسخ

هنگامى كه اين آيات را كنار آياتى قرار دهيم كه مفادش اين است: ما علم غيب را در اختيار بندگان برگزيده خود مى گذاريم مانند اين آيه:

(...وَما كانَ اللّهُ لِيُطْلِعَكُمْ عَلَى الْغَيْبِ وَلكِنَّ اللّهَ يَجْتَبِى مِنْ رُسُلِهِ مَنْ يَشاءُ...) .[٣]

«خدا شما را از غيب مطلع نمى كند ولى از فرستادگان خويش هركس را بخواهد برمى گزيند( و او را از غيب مطلع مى كند)».

نتيجه اين دو گروه آيات اين مى شود كه هيچ كس جز خدا ذاتاً ، از غيب آگاه نيست وخداوند كه ذاتاً[٤] عالم به غيب است پيامبران و بندگان برگزيده خود