انگشت روى «حرام ها» مى گذارد، نه «حلال ها». حرام ها را بيان مى كند، نه حلال ها را، زيرا غرايز، انسان را به كارهايى كه با آنها وفق دارند دعوت مى كنند و در اين ميان آنچه حرام است و نياز به كنترل غرايز دارد، بايد بيان گردد، نه آنچه كه حلال است، چرا كه حلال ها نياز به بيان ندارد و خود غرايز در جلب انسان به سوى آن كافى است.

با مراجعه به آيات قرآن و احاديث اسلامى روشن مى گردد كه غالباً (البته غالباً) محور تبليغ پيامبران بيان حرام ها و ممنوع ها بوده نه بيان جايزها و مشروع ها، زيرا موارد نامشروع نسبت به مشروع كمتر بوده و با آگاهى از موارد ممنوع، موارد مشروع خود به خود روشن مى گردد.

در قرآن مجيد مى فرمايد:

(إِنَّما حَرَّمَ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةَ وَالدَّمَ وَلَحْمَ الْخِنْزِيرِ وَما أُهِلَّ بِهِ لِغَيْرِاللّهِ...) .[١]

(«خدا)ميته، خون، گوشت خوك، و چيزى را كه براى غير خدا كشته شود، بر شما تحريم كرده است».

(وَما لَكُمْ أَلاّ تَأْكُلُوا ِممّا ذُكِرَ اسْمُ اللّهِ عَلَيْهِ وَقَدْفَصَّلَ لَكُمْ ما حَرَّمَ عَلَيْكُمْ...) .[٢]

«چرا از آنچه كه نام خدا بر آن برده شده است نمى خوريد، در حالى كه خدا حرام ها را براى شما شرح داده است».

(قُلْ تَعالَوا أَتْلُ ما حَرَّمَ رَبُّكُمْ عَلَيْكُمْ أَلاّتُشْرِكُوا بِهِ شَيْئاً...) .[٣]

«بگو بياييد براى شما آنچه را كه خداى شما بر شما تحريم كرده است، بيان كنم براى خدا شريك قايل نشويد و...».

[١] بقره/١٧٣.
[٢] انعام/١١٩.
[٣] انعام/١٥١.