بنابراين، ابلاغ رسالت بدون چشم داشت از مردم، شعار تمام پيامبران بوده است، مع الوصف پيامبر در آيه اى چنانكه خواهد آمد مودت خويشاوندان را به عنوان پاداش از مردم طلب مى كند.

در اين صورت اين پرسش پيش مى آيد چگونه مى توان اين درخواست را با شعار همه پيامبران كه خلاصه آن :«كار براى خداست» وفق داد.

پاسخ اين اشكال با گردآورى مجموع آياتى كه درباره اجر رسول گرامى وارد شده است روشن مى گردد.

آياتى كه پيرامون اجر و پاداش پيامبر اسلام سخن مى گويد به چهار گروه تقسيم مى شود:

١. آيه و يا آياتى كه پيامبر را مأمور مى سازد كه به مردم بگويد، هان اى مردم! من از شما اجر و پاداش نمى خواهم (قُلْ لا أَسأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِنْ هُوَ إِلاّذِكرى لِلْعالَمِينَ) (انعام/٩٠).

٢. آيه اى كه گواهى مى دهد كه پيامبر درخواست پاداش كرده ولى نتيجه آن به خود مردم باز گشته و به سود آنها تمام مى شود، چنان كه مى فرمايد:

(قُلْ ما سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْر فَهُوَ لَكُمْ إِنْ أَجْرىَ إِلاّعَلىَ اللّهِوَهُوَ عَلى كُلِّ شَىء شَهيدٌ)(سبأ/٤٧)

«بگو آنچه كه به نام اجر، من از شما طلبيده ام آن به نفع شماست . اجر واقعى من بر كسى جز خدا نيست، و او از همه چيز آگاه است».