هنگام مغرب هر ٥ عدد نان را بر سفره نهادند كه با آن افطار كنند، ناگهان مسكينى از مساكين مدينه در خانه ايستاد و گفت مسكينم مرا اطعام كنيد خدا شما را از مائده هاى بهشتى اطعام نمايد، همگان او را بر خويش مقدم داشتند و نانها را به مسكين داده و خود با آب افطار كردند و فردا نيز روزه گرفتند.

به هنگام غروب اين جريان تكرار شد، اين بار يتيم در خانه ايستاد، و سخن ديروز مسكين را تكرار نمود و آنان نيز همگى نانهاى موجود در سفره را در اختيار او نهاده و با آب افطار كردند و فرداى آن روز نيز روزه گرفتند.

روز سوم اين جريان بوسيله اسيرى تكرار گرديد. همگان مانند دو شب پيش ايثار كرده و نانها را در اختيار او نهادند.

روز چهارم چشمهاى پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) بر حسنين(عليهما السلام) افتاد كه آنان از گرسنگى مى لرزيدند و فاطمه(عليها السلام) را در حالى ديد كه شكمش از گرسنگى به پشتش چسبيده و چشمهاى او در گودى فرو رفته است در اين هنگام جبرئيل با آيه هاى ياد شده همراه با مائده سماوى نازل گرديد و همگان هفت روز از آن متنعم شدند. و در اين مورد شعراى اسلام اين فضيلت را در قالب هاى شعرى ريخته وشعرهاى بس بلند و پر معنى سروده اند.