خداوند براى ردّاين انديشه بى اساس، به پيامبر خود مى فرمايد: به آنان بگو: من بشرى بيش نيستم و هيچ بشرى بدون تعليم الهى نمى تواند از آينده و سرنوشت خود و ديگران آگاه گردد.

(...وَما أَدْرِى ما يُفْعَلُ بِى وَلا بِكُمْ...) .

«من هم نمى دانم كه با من و شما چه خواهد شد».

بنابراين، آيه شريفه، به آن رشته آگاهى از غيب نظر دارد كه بدون تعليم الهى و به صورت تفويض باشد و اين نوع علم غيب با صراحت كامل از پيامبر نفى شده است ولى نفى اين علم غيب،(به معنى ذاتى و بدون تعليم الهى ويا به صورت تفويض ) با آگاه بودن آن حضرت ازغيب، به وسيله وحى و تعليم الهى هيچ گونه منافاتى ندارد.

گواه اين مطلب جمله سوم است.

(...إِنْ أَتَّبِِعُ إِلاّ ما يُوحى إِلَىَّ...) .

«من پيرو وحى هستم».

زيرا يكى از راههاى آگاهى از غيب وحى است كه خداوند به وسيله آن پيامبران خود را از يك رشته مطالب پنهانى و غايب از حس آگاه ومطلع مى سازد.

اگر راستى هدف آيه اين بود كه بگويد پيامبر به هيچوجه از غيب آگاه نيست(حتى به تعليم الهى) پس ميان جمله دوم و سوم يك نوع تناقض و تضاد پديد مى آمد زيرا هرگز صحيح نيست كسى هرگونه علم غيب را به طور مطلق از خود سلب كند و بلافاصله يك قسم آن را براى خود اثبات نمايد.

اگر جمله بعد به صورت استثنا بيان شده بود جا داشت كه بگوييم حكم