به طور مسلم، روانه شدن انسان ها به سوى دوزخ، نتيجه قهرى خلقت بوده، نه اين كه خدا آنها را براى اين هدف آفريده است، يعنى خلقت خدا در اثر نافرمانيهاى بشر، به چنين نتيجه اى منتهى مى گردد، نه اين كه از روز نخست، هدف از آفرينش بشر سوق آنها به دوزخ بوده است.

عين اين نظر را مى توان در مورد آيه ١٢«سوره طلاق» ابراز كرد، يعنى خدا هفت آسمان و زمينهاى همانند آنها را آفريد، فرمانهاى خدا ميان آنها فرود مى آيد، سرانجام اين كار اين است كه شما بر قدرت گسترده خدا واقف گرديد.

اشكال چهارم

در سند اين حديث، «عبدالرحمان بن زيد الخطاب» است، و او در جرگه«راويان ضعيف» است، اگر چه حاكم در مستدرك خود اين حديث را صحيح شمرده است، ولى در كتاب ديگر خود، عبدالرحمان را ضعيف قلمداد نموده است.

پاسخ

«ابن حجر عسقلانى» متوفاى سال ٨٥٢ در كتاب «تهذيب التهذيب» جلد ٦، ص ١٧١ شرحى درباره او نوشته است و هرگز به ضعيف بودن او اشاره نكرده و مى گويد: وقتى عبدالرحمان ديده به جهان گشود، «ابو لبابه» پدر مادر وى او را در ليف خرما پيچيد و به خدمت پيامبر آورد، پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)