اين تنها حضرت سجاد (عليه السلام) نيست كه در دعاهاى خود خدا را به حق عزيزان درگاهش سوگند مى دهد بلكه در دعاهايى كه از پيشوايان پاك شيعه وارد شده است، غالباً اين نوع توسل موجود است.

سرور آزادگان حضرت حسين بن على (عليهما السلام) در طى دعايى اين چنين مى گويد:

«اَللّهمّ إنّى أسألُكَ بِكَلماتِكَ وَمَعاقِدِ عِزِّكَ وَسُكّانَ سَمواتِكَ وَأَرْضِكَ وَأَنْبيائِكَ وَرُسُلِكَ أنْ تَسْتَجيبَ لى فَقَدْ رَهِقَنى مِنْ أَمْرى عُسْرٌ فَأَسْألُكَ أَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد وَأَنْ تَجْعَلَ مِنْ أَمْْرى يُسْراً».

«بارالها من تو را قسم مى دهم به كلماتت و مراكز عز و ساكنان آسمان و زمينت، و پيامبران و فرستادگانت دعاى مرا مستجاب نمايى، زيرا كار مرا سختى پوشانيده است، از تو مى خواهم بر محمد وآل او درود بفرستى، وكار مرا آسان سازى».

اين گونه دعاها به اندازه اى است كه نقل آنها مايه اطاله سخن مى باشد، چه بهتر در همين جا دامن سخن را كوتاه سازيم و به بيان دلايل و اعتراضات طرف مقابل بپردازيم.

اعتراض نخست

علماى اسلام اتفاق دارند، كه سوگند دادن خدا، بر مخلوق و يا حق مخلوق حرام است.[١]

[١] كشف الارتياب، ص ٣٢، نقل از الهدية السنية.