منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٩٩

«توسل» به «عزيزان درگاه الهى» به دو صورت زير انجام مى گيرد:

١. به «اولياى الهى» توجه كنيم و آنان را ميان خود و خالق خويش «واسطه» قرار دهيم و به ذات آنان توسل بجوييم وبگوييم:

«اللّهمّ إنّى أتَوَسَّلُ إلَيْكَ بِنَبِيِّكَ مُحَمَّد(صلى الله عليه وآله وسلم) أنْ تَقْضِىَ حاجَتى».

«بارالها ! من پيامبرت حضرت محمد (صلى الله عليه وآله وسلم) را وسيله قرار مى دهم كه حاجت مرا ادا بفرمايى».

٢. مقام و موقعيت و احترام آنان را در نزد پروردگار جهان در نظر مى گيريم، و آن را وسيله قرار مى دهيم و مى گوييم:

«اَللّهُمَّ إنّى أتَوسَّلُ إلَيْكَ بِجاهِ مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد وَحُرْمَتِهِمْ وَحَقِّهِمْ عَلَيْكَ أنْ تَقضىَ حاجَتى».

«پروردگارا! من مقام واحترام و حقى را كه محمد و آل محمد در نزد تو دارند، وسيله خود قرار مى دهم كه حاجت مرا ادا بفرمايى».

و اگر در مقام درخواست حاجت، خدا را بر مقام وموقعيت صالحان قسم دهيم هر چند اين نيز يك نوع توسل به اولياى الهى است، ولى چون وهابى ها آن را جداگانه مورد بحث قرار داده اند، ما نيز جداگانه مورد بحث قرار خواهيم داد.

اكنون بحث ما در دو صورت خلاصه مى گردد:

١. توسل به ذات اولياى الهى.

٢. توسل به مقام وحرمت آنان.

و هر دو صورت از نظر وهابى حرام است و ما پيش از آن كه دلايل صحت چنين توسل را از قرآن وحديث مطرح كنيم، لازم است قبلاً دلايل