واضح است كه اين روايت در صدد رد اعتقاد آنان است كه مى خواهند امام را مانند خدا ذاتاً آگاه از غيب بدانند و گرنه كسى كه امام را به تعليم الهى از غيب آگاه بداند او را شريك علم خدا قرار نداده است.

گواه روشن اين مطلب ذيل همان روايتى است كه در سؤال ذكر شده است.

زيرا راوى آن روايت مى گويد: پس از تمام شدن مجلس، كه حضرت صادق (عليه السلام) داخل خانه خود شدند با دو نفر ديگر خدمت امام رسيديم و گفتيم: فدايت شويم ما گفتار شما را راجع به اين كه دنبال كنيزتان مى گشتيد و نمى دانستيد در كدام اطاق خانه است، شنيديم ولى ما مى دانيم كه شما از علم گسترده اى برخوردار هستيد و در عين حال شما را با جمله «عالم به غيب» توصيف نمى كنيم.

حضرت در پاسخ آنها، راجع به اين كه « علم الكتاب» نزد امامان است شرحى دادند و در حقيقت گفتار آنان را تصديق كردند.

از اين بيان روشن مى شود كه امام صادق (عليه السلام) از اين كه جمله «عالم به غيب» درباره آنها گفته شود ناراحت بودند چون همانطور كه در بخش سوم گفته شد در آن زمانها علم غيب به معناى علم غيب ذاتى و بدون تعليم استعمال مى شده است و از همين جهت اصحاب امام صادق (عليه السلام) به آن

[١] احتجاج طبرسى، ص ٢٦٥، چاپ سنگى نجف.