همگى مى دانيم چنين سوگندهايى در مذهب تسنن جايز و در مذهب تشيع مشروع نيست، وهرگز زن با قسم خوردن بر طلاق او، مطلقه نمى شود. بلكه بايد تحت شرايطى صيغه طلاق اجرا گردد.

در برخى از روايات، از سوگند به غير خدا نهى شده است، ولى نهى محمول بر كراهت است، زيرا چنين تعليل مى كند كه اگر بر غير خدا سوگند يادشود، سوگند بر خدا را ترك مى كند.[٢] و اين نوع تعبيرها حاكى از كراهت است.

برخى از روايات نهى، ناظر به سوگندهايى است كه انسان را در منظر شرك قرار مى دهد مانند سوگند به شب و روز.[٣]

آرى فقط دو حديث [٤] به صورت مرسل، سوگند به انسان و يا حيات انسان را شرك مى خواند واين دو حديث از جهت ارسال حجت نيست ويا محمول بر كراهت است.

در پايان متن فتواى يكى از فقهاى معاصر شيعه را نقل مى كنيم. فقيه بزرگوار شيعه، مرحوم آية اللّه العظمى اصفهانى، در وسيلة النجاة، چنين مى فرمايد:

[١] وسائل الشيعة: ١٦، كتاب الايمان، باب ١٥، حديث ٥ .
[٢] همان مدرك، باب ٣٠، ح ٤و ٥.
[٣] همان مدرك، ح ١، ٣و ١٥.
[٤] همان مدرك، كتاب الايمان، ج ١٦، باب ٣٠،ح ١١و١٢.