«گواهى مى دهم كه جز خدا ربى نيست و تو بر هر پوشيده از حسى، امين هستى، تو نزديكترين وسيله به سوى خدا، از ديگر پيامبران هستى، اى فرزند گراميها و پاكيزه ها، به ما دستور ده آنچه را به تو مى رسد، اى نيكوترين فرستادگان هر چند كه عمل به دستور تو موجب سفيدى موى سر باشد، شفيع من باش در روزى كه شفاعت شافعان به اندازه رشته هسته خرما به حال سواد بن قارب، سودى نمى بخشد».

سروده سواد بن قارب در حضور پيامبر از دو لحاظ قابل توجه است:

اوّلاً: شخص پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم) را نزديكترين وسيله براى خود در درگاه الهى دانسته است و در گذشته به روشنى لفظ وسيله را تفسير كرديم و گفته شد كه اين لفظ به معنى «ما يتوسل به» مى باشد و اگر گاهى هم در معنى خود «قربت» به كار مى رود، از باب استعمال لفظ «سبب» در مفاد «مسبّب» است.

شما مى توانيد براى آگاهى از حقيقت ومفاد واقعى اين لفظ به فرهنگ هاى عربى مراجعه بفرماييد و ما نصوص فرهنگ نويسان عرب را در آن بحث منعكس نموده ايم.

از اين بيان روشن مى گردد كه تفسير «وسيله» در شعر به معنى «تقرب» تفسير بدون شاهد و گواه است، بلكه در خود شعر شاهد بر خلاف آن موجود است، زيرا شاعر در شعر چهارم پيامبر را شفيع خوانده و به وسيله بودن او