منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٩٧

اماره» را به دست گيرد. يك چنين فردى بر نفس وخواهش هاى آن تسلط دارد، و اختياردار مى گردد .به اين مرحله از كمال،«ولايت بر نفس» مى گويند.

در آيات قرآن به اين مرحله اشاره شده است چنان كه مى فرمايد:

(...إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ وَالْمُنْكَرِ...) .[١]

«نماز انسان را از بدى ها و منكرها باز مى دارد».

يعنى نماز، در انسان حالتى پديد مى آورد كه در پرتو آن خود نمازگزار از گناه باز مى ماند.

همچنين مى فرمايد:

(...كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيامُ كَما كُتِبَ عَلى الَّذينَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ) .[٢]

«روزه را بر شما بسان پيشينيان واجب كرديم تا پرهيزگار شويد».

روزه يك نوع عبوديت و بندگى براى ذات اقدس الهى است كه پديد آورنده تقوا و تمالك نفسانى وخويشتن دارى از گناه است ونتيجه آن ولايت بر نفس وپيروزى بر هوى و هوس است.

٢. بينش خاص

از مزاياى عبوديت اين است كه انسان در سايه صفا و روشنايى، بينش خاصى پيدا مى كند، حق و باطل را به روشنى تشخيص مى دهد و هرگز گمراه