«اين جريان گواه بر آن است كه در حالى كه پيامبر در برزخ است مى توان از او درخواست دعا كرد و اين مطلب اشكال ندارد، زيرا او از درخواست افراد آگاه است، از اين جهت مانع ندارد كه بسان حال حيات از او درخواست دعا نمود».

٢. «سمهودى» از «حافظ ابو عبداللّه محمد بن موسى بن النعمان»، با سندى منتهى به «على بن ابى طالب (عليه السلام) » نقل مى كند كه سه روز از دفن پيغمبر اكرم (صلى الله عليه وآله وسلم) گذشته بود كه عربى از خارج مدينه آمد، خاك قبر پيامبر را بر سر پاشيد وگفت:

«يا رَسُولَ اللّهِ قُلتَ فَسَمِعْنا قَولَكَ وَوَعَيْتَ عَنِ اللّهِ سُبْحانَهُ ما وَعَيْنا عَنْكَ، وَكانَ فيما أُنْزِلَ عَلَيْكَ(وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذْظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُكَ فَاسْتَغْفِرُوا اللّهَ...) وَقَدْظَلَمْتُ وَجِئْتُكَ تَسْتَغْفِرْ لى...».[١]

«اى رسول خدا، گفتى، ما گفتار تو را شنيديم، از خدا اخذ كردى، آنچه ما از تو اخذ نموديم، از چيزهايى كه بر تو نازل شده است، اين آيه است:

هرگاه آنان بر نفس خويش ستم كرده اند، به نزد توبيايند و از خدا طلب آمرزش كنند، تو نيز درباره آنان طلب آمرزش نمايى، خدا را، آمرزنده مى يابند.

من بر نفس خويش ستم كرده و پيش تو آمده ام، براى من طلب آمرزش بنما و...».

نويسنده مزبور در خاتمه باب هشتم، وقايع فراوانى نقل مى كند كه همگى حاكى ازآن است كه استغاثه و درخواست حاجت از پيامبر «سيره مستمره» مسلمانان بوده است، حتى مى گويد:«امام محمد بن موسى بن نعمان» پيرامون اين موضوع كتابى تحت عنوان، «مصباح الظَّلام فى المُستغيثين بخير الأنام»نوشته است.

وقايعى كه وى در اين باب نوشته است هر چند صحت آنها ثابت نيست

[١] وفاء الوفاء:٢/١٣٦١ و نساء/٦٤.