(وَالّذِينَ تَبَوَّءوُا الدّارَ وَالإِيمانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّونَ مَنْ هاجَرَ إِلَيْهِمْ وَلا يَجِدُونَ فِى صُدُورِهِمْ حاجَةً مِمّا أُوتُوا وَيُؤْثِرُونَ عَلى أَنْفُسِِهِمْ وَلَوْ كانَ بِِِِهمْ خَصاصَةٌ وَمَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ) (الحشر/٩)

«آنان كه پيش از مهاجران در مدينه جاى گرفته وايمان آورده اند، كسانى را كه به سوى آنان كوچ كرده دوست دارند، و در دل خود به آنچه به مهاجران داده شده احساس نياز نمى كنند و آنها را بر خود مقدم مى دارند هر چند خودشان بسيار نيازمند باشند كسانى كه از بخل وحرص خويش باز داشته شده اند رستگارانند».

شاهد سخن در جمله (ويُؤثرُونَ على أنفُسِهِم)است كه از صفات برجسته انصار به شمار مى رود.

اگر ايثار از صفات افراد با ايمان است عمل به نذر نيز از صفات چنين