٣. آيه اى كه پرده از روى اجر برداشته و مى گويد اجر من جز پيروى از راه خدا چيزى نيست و هر انسانى كه پيرو راه خدا باشد، آن اجر و پاداش من است چنان كه مى فرمايد:

(قُلْ ما أَسأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْر إِلاّ مَنْ شاءَ أَنْ يَتَّخِذَ إِلى رَبِّهِ سَبيلاً) (فرقان/٥٧)

«بگو من چيزى به نام پاداش از شما نمى خواهم جز كسى را كه بخواهد براى پروردگار خود راهى اتخاذ كند».

٤. آيه اى كه چهره اجر را بهتر ترسيم كرده مى گويد:«مودت بستگان من پاداش من است»، چنان كه مى فرمايد:

(...قُلْ لا أَسأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلاّ اْلمَودَّةَ فِى القُربى...)(شورى/٢٣)

«بگو من باداشى از شما نمى خواهم جز مودت بستگانم».

با توجه به آيات ياد شده مى توان مفاد آيات را در چهار عنوان خلاصه كرد:

١. نفى درخواست پاداش از مردم.

٢. درخواست پاداشى كه سود آن به خود مردم باز مى گردد نه به پيامبر.

٣. پاداش ابلاغ رسالت پيروى از راه خدا است.

٤. پاداش او، مهر ورزيدن به بستگان او است.

اكنون بايد ديد چگونه مى توان اين چهار عنوان را به يك عنوان باز گردانيد، و در نتيجه با مفاد آيه نخست كه هر نوع درخواست پاداش را از مردم نفى مى كند، وفق داد.

نكته مهم در اين تطبيق توجه به مفهوم «اجر» است و مقصود از نفى آن،