منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٥١٤

اكنون كه محور سخن روشن گرديد و معلوم شد كه بايد موضوع را در چهارچوب حرام و مكروه مورد بحث قرار دهيم، لازم است دلايل صحت يك چنين توسل را روشن سازيم.

دليل نخست:

اطلاق آيات عبادت و درخواست از خدا

١. قرآن انسانها را به عبادت و پرستش خدا و خواندن او، دعوت مى كند و مى فرمايد:

(وَقالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِى أَسْتَجِبْ لَكُمْ...) .[١]

«مرا بخوانيد تا دعاى شما را اجابت كنم».

و يا مى فرمايد:

(يا أَيُّهَا النّاسُ اعْبُدُوا رَبَّكُمُ الَّذِى خَلَقَكُمْ وَالَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ...).[٢]

«اى مردم خدا را بپرستيد كه شما و كسانى را كه قبل از شما مى زيستند، آفريده است».

و مانند اين آيات.

در اين آيات هيچ نوع قيد و شرطى براى دعوت خدا و خواندن او وارد نشده است، لذا پرستش و عبادت و دعوت و ياد خدا، در همه جا به هر كيفيت جايز و مشروع مى باشد، مگر آن كه در خود آيين اسلام، از عباداتى در