امام باقر (عليه السلام) در پاسخ او گفت: مى دانى كجا هستى؟ تو در برابر بيوتى هستى كه خدا درباره او چنين مى گويد: (فِى بُيُوت أَذِنَ اللّهُ أَنْ تُرفَعَ وَيُذكَرَ فِيهَا اسمُهُ...) .

وما جزو همين بيوت هستيم.

قتاده گفت: فدايت گردم به حق راست گفتى، اين خانه هاى تقوا ،خانه هايى از سنگ و گل نيست.

بنابر اين گفتگو مراد از بيوت در آيه بيت وحى و بيت نبوت است و كسانى كه به اين بيت متعلق هستند هر بامداد و شبانگاه خدا را تسبيح مى گويند و داد وستد آنها را از ياد خدا و اقامه نماز و پرداخت زكات باز نمى دارد.

در حالى كه مى تواند مقصود از بيوت بيت وحى باشد، كه از خشت و گل نيست، ولى مى تواند بيوت مادى آنان را نيز در برگيرد بيوتى كه مظهر جسمانى بيت وحى است و طبعاً از حكم «ترفيع» كه بعداً مى آيد، برخوردار خواهد بود.

سيوطى در الدرّ المنثور نقل مى كند: هنگامى كه اين آيه فرود آمد و پيامبر آن را تلاوت كرد، مردى برخاست وگفت: مقصود از اين بيوت چيست؟