در قرآن مجيد آياتى وجود دارد كه آشكارا آگاهى پيامبران (عليهم السلام) و برخى از بندگان خاص خدا را از امور پنهان از حس، تصديق مى كند و هيچ فرد مسلمانى كه قرآن را وحى آسمانى مى داند پس از دقت در مفاد آنها نمى تواند در اين مسأله ترديد داشته باشد.

اين آيات بر دو گروهند:

١. آياتى كه به طور كلى آگاهى پيامبران (عليهم السلام) را از غيب، تصديق مى كند ومى فرمايد: خداوند پيامبران خويش را از امور پنهان، آگاه مى سازد.

٢. آياتى كه به روشنى گواهى مى دهد پيامبران (عليهم السلام) در موارد مخصوصى، ازغيب خبر داده اند و يا برخى از بندگان خدا كه پيامبر هم نبوده اند مانند مادر موسى (عليه السلام) با غيب اين جهان ارتباط پيدا كرده و از امور پنهانى آگاه شده اند، و در حقيقت، آن نويدى كه در آيات گروه اول داده شده كه خداوند برخى از بندگان خود را از غيب آگاه مى سازد در آيات گروه دوم جامه تحقق پوشيده و در پاره اى از موارد از غيب خبر داده اند و يا از غيب آگاه شده اند.