منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٣١

همين هدف و ايجاد ترس در قلوب و دل ها، از جانب خداوند از يك رشته امور غيبى آگاه گردد، و ديگران را مطلع سازد.

گواه اين كه پيامبر در حالى كه آگاهى از مخاصمه را از خود نفى مى كند، در آيات ديگر همان مخاصمه را تشريح كرده و بيان نموده است.

آيا اين نفى و اثبات گواه بر آن نيست كه هدف از نفى در اينجا آگاهى ذاتى است، نه آگاهى اكتسابى.

هر كسى كه اين آيه و مانند آنها را دستاويز خود قرار داده است، بى طرفانه در مفاد آيات دقت كند، و يا با اهل فن به بحث و مذاكره بنشيند، حقيقت و مفاد آيه بر او مخفى نمى ماند.

سؤال چهارم

از آياتى كه براى اثبات آگاهى پيامبران از غيب به آنها استدلال مى شود مانند آيه:

(عالِمُ الْغَيْبِ فَلا يُظْهِرُ عَلى غَيْبِهِ أَحَداً * إِلاَّ مَنِ ارْتَضى مِنْ رَسُول...) .[١]

بيش از اين استفاده نمى شود كه آگاهى آنان از غيب با تعليم الهى ممكن است امّا اين امكان به فعليت و تحقق رسيده است يا نه، معلوم نيست.

پاسخ

آياتى را كه در بخش ششم اين كتاب آورديم به منظور پاسخ به همين