توسل به پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم) و «توسيط عزيز درگاه الهى» يكى از اعمال صالح است كه در انسان ايجاد لياقت و شايستگى براى نزول رحمت را مى كند و دعاى پيامبر درباره گروهى مستجاب مى گردد كه در آنها زمينه استجابت دعا باشد و لذا در حق كافر و منافق مستجاب نمى گردد.

«قرآن مجيد» در باره منافقان مى فرمايد:

(...إِنْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ سَبْعِينَ مَرَّةً فَلَنْ يَغْفِرَ اللّهُ لَهُمْ...) .[١]

«اگر در حقّ آنان هفتاد بار طلب آمرزش بنمايى، خداوند هرگز آنان را نمى بخشد».

چرا؟ به خاطر اين كه سرزمين قلوب و ارواح آنان لياقت نزول فيض الهى را ندارد.

علاوه بر اين، درگذشته يادآور شديم كه دعاى مجدد پيامبر كاملاً مشكوك و مبهم است و ظاهر حديث اين است كه پيامبر به همان تعليم دعا اكتفا ورزيد و بس، در اين صورت اين سؤال چندان متوجه نخواهد بود.

[١] توبه/٨٠.