حق، يك امر فطرى و طبيعى است و اظهار علاقه به عزيزان درگاه خدا و ابراز محبت به اولياى الهى، عمل بسيار پسنديده اى است كه موجب جلب رحمت حق مى باشد، بالأخص در موضوع استسقا، هدف از توسل به اولياى الهى اين است كه خداوند رحمت خود را به خاطر آنان فرو فرستد، واگر ديگران شايسته نزول فيض نيستند، آنان شايسته نزول رحمت حق مى باشند.

٢. اگر به راستى توسل به اولياى الهى، يك امر نامطلوبى بود، بايد با روشن ترين دليل از آن جلوگيرى گردد، در صورتى كه يك آيه و يك حديث هم در اين مورد وارد نشده است.

٣. از اين كه پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم)، خواهان قرائت شعر ابوطالب مى گردد، و از شنيدن شعر او مسرور مى شود، مى توان قاطعانه گفت كه توسل به ذات محترم، در مقام دعا كارى پسنديده و مورد رضايت صاحب شريعت بوده است.

٤. از احاديثى كه از صحيح بخارى و سنن بيهقى نقل كرديم مى توان حدس زد كه مسأله توسل به ذات محترم به صورت يك امر فطرى حاكم در اجتماع مسلمانان بوده است، ولذا وقتى پيامبر باران طلب مى كرد، در اذهان كسانى كه در مجلس رسول خدا حاضر بودند مضمون شعر ابوطالب خطور مى كرد، و هرگز مضمون آن را با اصول توحيد منافى نمى دانستند.

حديث ششم:

«إنّ سواد بن قارب، رضى اللّه، أنشد لرسول اللّه قصيدته الّتى فيها التّوسّل