سالك راه حقيقت از نظر كمال به پايه اى مى رسد كه در كار خود چيزى جز رضاى خدا را نمى طلبد، و در درون او انگيزه اى جز تسليم به رضاى خدا پديد نمى آيد، يك چنين فرد به قله كمال رسيده نه تحقق چيزى را تمنا مى كند، و نه برطرف گرديدن مكروهى را .

در ميان انسانهاى وارسته اميرمؤمنان (عليه السلام) نمونه كامل از اين كمال بود، او در زندگى چه در حالى كه زمام خلافت به دست گرفت و چه در دورانى كه به عنوان مظلوم تاريخ، خانه نشين گرديد در همه احوال خواهان رضاى خدا بود.

پس از قتل عثمان مردم به خانه اميرمؤمنان (عليه السلام) ريختند ومصرّانه از او خواستند كه خلافت را بپذيرد و او نيز پذيرفت وبعدها او علت اين پذيرش را چنين بيان كرد:

«اما والّذي فَلَقَ الحبةَ، وبرأ النّسمةَ لولا حضورُ الحاضر وقيامُ الحجّة بوجود الناصر وما أخذ اللّهُ على العلَماء ألا يقارُّوا على كظَّة ظالم ولا سَغَب