(فَلا وَرَبِّكَ لا يُؤْمِنُونَ حَتّى يُحَكِّمُوكَ فيما شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لا يَجِدُوا فى أَنْفُسِهِمْ حَرَجاً مِمّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيماً).[١]

«به پروردگارت سوگند، آنان هرگز مؤمن واقعى نمى گردند، مگر اين كه تو را در موارد اختلاف، حَكَم و داور قرار دهند و از داورى تو ملالى پيدا نكنند و در برابر حكم تو تسليم شوند».

از وظايف رهبرى در امور اجتماعى، اداره امور مالى و اقتصادى مسلمانان است، كه شخص پيامبر گرامى در دوران حيات خود، آن را اداره مى كرد و قرآن او را به فرمان زير مخاطب ساخت:

(خُذْ مِنْ أَمْوالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَتُزَكِّيهِمْ بِها...).[٢]

«از اموال آنان زكات بگير و از اين طريق آنها را پاكيزه گردان».

و در آيات ديگر مقدار ماليات و مصارف آنها دقيقاً تعيين گرديده است.

بنا به مضمون آيات و رواياتى كه در اين زمينه وارد شده است وروش شخصى رسول اكرم (صلى الله عليه وآله وسلم) در دوران رسالت، پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم) زعيم مسلمانان، حاكم جامعه و فرمانرواى سياستمدار امت بود و آنچه را كه بايد فرمانرواى مطلق انجام دهد، وى انجام مى داد، چيزى كه هست زعامت او يك موهبت الهى بود كه از جانب خداوند به وى تفويض شده بود، بدون اينكه مردم او را

[١] نساء/٦٥.
[٢] توبه/١٠٣.