«لِمَ تَصْرِفُ وجهَكَ عَنْه وَهُوَ وَسيلَتُكَ ووسيلةُ أبيك آدم (عليه السلام) إلى اللّه يوم القيامة بل استقبله واستشفع به فيشفِّعُك اللّه قال اللّه تعالى :(وَلو أنّهم إذ ظَلَموا أنفُسَهُم) ».[١]

«چرا چهره از وى برمى تابى؟ او وسيله تو و وسيله پدر تو آدم (عليه السلام) در روز رستاخيز است رو به او كن، او را شفيع خود قرار بده خدا شفاعت او را در حق تو مى پذيرد، خدا مى فرمايد اگر آنان به نفس خويشتن ستم كنند».

سمهودى مى گويد:

«فَانظُر إلى هذا الكلام من مالك وما اشتمل عليه من أمر الزيارة والتوسل بالنبيّ و استقباله عند الدعاء وحسن الأدب التامّ معه».

«در سخن مالك بنگر، چگونه نحوه زيارت وتوسل به پيامبر واستقبال وكمال ادب را دربرابراوبيان مى كند».

با در نظر گرفتن اين شواهد و كلمات مى توان گفت كه پيامبران و شخصيتهاى تقوايى يكى از وسايلى مى باشند كه قرآن ما را به توسل به آنها امر كرده است، و هرگز وسيله در آيه منحصر به انجام فرايض و ترك محرمات نيست، بالأخص اگر رواياتى كه از طريق اهل بيت در تفسير وسيله به ما رسيده است به آنچه كه نقل كرديم ضميمه گردد.

در اين مورد به تفسير برهان مراجعه بفرماييد.[٢]

[١] وفاء الوفاء:٢/١٣٧٦.
[٢] تفسير برهان:١/٤٦٩.