و آيه مورد بحث نيز مربوط به رستاخيز است و اگر پيامبر ازوقت وعده الهى، اظهار بى اطلاعى مى كند، مقصود، اظهار بى اطلاعى ازوقت رستاخيز است و آگاه نبودن از وقت رستاخيز گواه بر عدم آگاهى از موارد ديگر نخواهد بود.

در پايان از تذكر نكته اى ناگزيريم و آن اين كه: مضمون همين آيه در سوره جن آيه ٢٤، و ٢٥ و ٢٦ و ٢٧ وارد شده است آنجا كه مى فرمايد:

(حَتّى إِذا رَأَوْا ما يُوعَدُونَ فَسَيَعْلَمُونَ مَنْ أَضْعَفُ ناصِراً وَأَقَلُّ عَدَداً* قُلْ إِنْ أَدْرِى أَقَرِيبٌ ما تُوعَدُونَ أَمْ يَجْعَلُ لَهُ رَبّى أَمَداً* عالِمُ الْغَيْبِ فَلا يُظْهِرُ عَلى غَيْبِهِ أَحَداً* إِلاّ مَنِ ارْتَضى مِنْ رَسُول...).

«وقتى عذاب الهى را ديدند آنگاه آگاه مى گردند كه چه كسى از نظر ياور ناتوان و عددشان كم است بگو نمى دانم آن چه را به شما وعده مى دهند نزديك است، يا خدا براى آن مدتى معين خواهد كرد. آگاه از غيب او است و كسى را بر غيب خود مسلط نمى سازد جز آن كسى كه برگزيند از پيامبران».

از بررسى اين آيات به دست مى آيد:

پيامبر گرامى در اين آيات آگاهى از وقت رستاخيز را از خود نفى مى كند و آگاهى از وقت آن به حكم آيات قرآن مخصوص ذات اقدس الهى است.

آيه هفتم

(يَوْمَ يَجْمَعُ اللّهُ الرُّسُلَ فَيَقُولُ ما ذا أُجِبْتُمْ قالُوا لا عِلْمَ لَنا إِنَّكَ أَنْتَ