بنابراين بايد در اين فراز از سخن ثابت كنيم كه توسل به عزيزان درگاه الهى يكى از سنن اسلامى است كه مى تواند، بسان فرايض و مستحبات، مايه قرب معنوى و نيل به رضاى حق و بالأخره موجب سعادت وخوشبختى گردد، و تا اين مطلب از ناحيه قرآن و يا احاديث اسلامى ثابت نگردد، كبراى كلى كه از آيه مورد بحث استفاده مى شود، مفيد نخواهد بود.

استدلال پيوسته مؤلف از دو چيز است:

١. صغرى،

٢. كبرى،

در اين بحث، آيه مورد بحث كبراى كلى را در اختيار ما مى گذارد و آن اين كه افراد با ايمان بايد وسيله تحصيل كنند، ولى تا صغرى ثابت نشود و روشن نگردد كه توسل به عزيزان درگاه خدا وسيله و مايه قرب است، كبراى كلى مفيد نخواهد بود. اكنون به بيان اين قسمت مى پردازيم:

اين مطلب را از دو طريق (قرآن و سيره مسلمين) مى توان ثابت نمود:

١. شكى[١] نيست كه انجام فرايض يكى از طرق و وسايل نافذ است كه به انسان تقرب مى بخشد و او را به خدا نزديك مى سازد و به اين حقيقت امير

[١] خلاصه اين طريق اين است كه توسل به فرزندان و نزديكان پيامبر، يك نوع اظهار مودت است كه به آن امر شده است و يك چنين اظهار ارادت به حكم اينكه فريضه است از مصاديق «الوسيلة» مى باشد.