«اموال و اولاد شما چيزى نيست كه مايه تقرب شما گردد، مگر آن كسى كه ايمان بياورد وعمل صالح انجام دهد، كه براى آنان دو برابر پاداش است و در غرفه هاى(بهشت) ايمنند».

«رفاعى» در استدلال با آيه چنين مى گويد:

«انّ الّذين يُقرِّبُونَ عند اللّه درجات والّذين تضاعف لهم حسناتهم، إنّما تضاعف بأعمالهم لا بالجاهات والوساطات».

«گروهى كه در پيشگاه خدا درجاتى به دست مى آورند، و گروهى كه پاداش آنان دو برابر مى شود به خاطر اين است كه ايمان مى آورند و عمل صالح انجام مى دهند، نه اين كه با جاه و مقام ووساطت ديگران به چنين مقام و كمالى مى رسند».

پاسخ

ما به خواست خدا، با آيات و احاديث اسلامى ثابت خواهيم نمود كه توسل به انبيا و اوليا از «امور مشروعى» است كه در آيين مقدس اسلام به آن دعوت شده است و به عبارت ديگر عمل صالحى است كه فرد متوسل آن را انجام مى دهد، در اين صورت، توسل به اوليا در جمله (وَعَمِلَ صالحاً) داخل خواهد بود.

گذشته بر اين، اگر مقصود از «عمل صالح» تنها عملى است كه انسان «مباشر» آن باشد پس توسل به دعاى برادر مؤمن نيز بايد تحريم شود، زيرا يك چنين توسل از مفاد آيه خارج و بيرون مى باشد.

[١] سبأ/٣٧.