«سفيد چهره اى كه به روى او از ابرها باران طلبيده مى شود و پناهگاه يتيمان و گيرنده دست بيوه زنان است، گرفتارانى از فرزندان هاشم بر گرد وجود او مى چرخند، و آنان در نزد او در نعمت و بخشش هستند».

پيامبر اكرم (صلى الله عليه وآله وسلم):

«أجل، فأنشده أبياتاً من القصيدة والرّسول يستغفر لأبى طالب على المنبر، ثمّ قال رجلٌ من كنانة وأنشد:

لكَ الحمد والحمد ممّن شكر *** سُقيـنا بوجــه النّــبىّ المَطــر»

«پيامبر فرمود آرى مقصود من همان است كه خوانديد سپس على (عليه السلام) بخشى از قصيده او را قرائت كرد و پيامبر خدا بالاى منبر براى ابوطالب آمرزش نمود. بعد از آن مردى از قبيله بنى كنانه برخاست، چند بيتى خواند كه مفاد نخستين بيت آن اين است: براى توست اى خدا ستايش، ستايش از بندگان سپاسگزارت، ما به روى پيامبر به وسيله باران سيراب شديم».

[١] از مدارك انبوهى كه براى اين قسمت نقل مى شود، نگارنده آن را از مدارك زير نقل مى نمايد:
الف: عمدة القارى فى شرح حديث البخارى:٧/٣١، نگاشته بدرالدين محمود بن احمد العين، متوفاى سال ٨٥٥، چاپ ادارة الطباعة المنيرية.
ب: شرح ابن أبى الحديد بر نهج البلاغه:١٤/٨٠.
ج: سيره حلبى:٣/٢٦٣.
د.. الحجّة على الذاهب إلى تفكير أبى طالب، تأليف شمس الدين ابى على فخار بن معد متوفاى سال ٦٣٠ چاپ نجف مطبعه علوى، ص ٧٩.
هـ . سيره زينى دحلان، در حاشيه سيره حلبى.