(يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَيَخافُونَ يَوماً كانَ شَرُّهُ مُسْتَطيراً * وَيُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّه مِسْكِيناً وَيَتِيماً وأَسِيراً* إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللّهِ لا نُريدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَلا شُكُوراً* إِنّا نَخافُ مِنْ رَبِّنا يَوْماً عَبُوساً قَمْطَريراً) (انسان/٧ـ ١٠)

«آنها به نذر خود وفا مى كنند، و از روزى كه شر و عذابش گسترده است مى ترسند، و غذاى خود را با اينكه به آن علاقه و نياز دارند به «مسكين» ، «يتيم» و «اسير» مى دهند و مى گويند ما شما را به خاطر خدا اطعام مى كنيم و هيچ پاداش و سپاسى از شما نمى خواهيم.ما از پروردگارمان خائفيم در آن روزى كه عبوس و سخت است».

محدّثان ومفسّران نقل مى كنند كه اين آيات در حقّ خاندان رسالت فرود آمده است . ابن عباس مى گويد: «حسنين» بيمار شدند، پيامبر با جمعى از آنها عيادت كرد و همگان رو به على كردند و گفتند: چه بهتر درباره بهبودى فرزندانت، نذر كنى، على و فاطمه و كنيز آنان نذر كردند كه هرگاه خدا لباس عافيت بر اين دو بپوشاند سه روز روزه بگيرند . خدا نيز لباس عافيت بر آنان پوشانيد، در حالى كه چيزى در دست نداشتند.

على بن ابى طالب (عليه السلام) از شمعون يهودى، سه من جو به عنوان قرض گرفت، همسر على (عليه السلام) يك من آن را آسياب كرد و پنج عدد نان پخت، به