از اين بيان معلوم مى شود كه سوگند حضرت آدم به حضرت محمد (صلى الله عليه وآله وسلم) موجب شرك نيست، زيرا معنى سوگند به او اين نيست كه پيامبر از خداوند كه «محلوف عليه» است، بزرگتر مى باشد، بلكه به اين منعنى است كه نزد خداوند داراى عظمت است.

اشكال دوم

خداوند پيش از مخالفت آدم، تمام اسما را به او آموخت، آنجا كه فرمود:

(وَعَلَّمَ آدَمَ الأَسْماءَ كُلَّها...) .[١]

بنابراين وى با نام محمد و ديگر خصوصيات او در اين موقع آشنا شده است. در اين صورت آنگاه كه خداوند مى پرسد، محمد را چگونه شناختى؟ شايسته اين است كه بگويد: در ضمن تعليم اسما نه اين كه بگويد: وقتى مرا آفريدى، نام او را در عرش ديدم...

پاسخ

شكى نيست كه خداوند پس از آفريدن آدم، اسما را به او آموخت، ولى نحوه آموزش آن در قرآن وارد نشده است. در اين صورت اين خبر و اخبار ديگر مى تواند بيانگر نحوه آموزش اسما بوده باشد، و هيچ مانعى نداردكه شيوه آشنايى با نام محمد و اين كه او رسول خداست، به همان نحوى باشد كه در

[١] بقره/٣١.