منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣١٤
مى گويد: در شرف و كرامت اهل بيت همين بس كه تشهد با فرستادن درود بر آنان پايان مى پذيرد.[١]
محب الدين طبرى در كتاب«ذخائر عقبى» از جابر بن عبد اللّه نقل مى كند كه او مى گفت: اگر نماز بخوانم و در آن نماز بر محمّد وآل محمد درود نفرستم، تصور نمى كنم كه اين نماز پذيرفته شده باشد.[٢]
شيخ حسن سقاف مى گويد: صلوات بر اهل بيت در تشهد اخير واجب است، زيرا كوتاهترين تشهدى كه از پيامبر وارد شده ، در آن نيز صلوات بر آل وارد شده است، و هرگز روايتى كه در آن كيفيت تشهد وارد شده و خالى از درود بر اهل بيت باشد وجود ندارد، حتى زيد بن خارجه از رسول خدا نقل مى كند كه آن حضرت فرمود: صلّوا عليّ واجتهدوا في الدعاء، وقولوا: اللّهمّ صلّ على محمّد وآل محمّد.[٣]
در پايان بايد از كليه نويسندگان اهل سنت گله كرد، با اين كه آنان راويان اين احاديث مى باشند، مى گويند كه پيامبر فرمود: برمن صلوات بريده نفرستيد ولى در تمام كتابهاى آنان آنگاه كه نام پيامبر به ميان مى آيد از صلوات بريده بهره مى گيرند. حتى ابن حجر هيثمى(٨٩٩ـ ٩٧٤) كه حديث صلوات «بتراء» را نقل مى كند ولى كتاب او پر از صلوات «بترا» است، احتمال دارد كه او از صلوات كامل بهره گرفته ولى ناسخان با كتاب او بازى كرده، و در درودهايى كه بر پيامبر فرستاده است،تصرف كرده اند.
[١] تفسير نيشابورى: تفسير سوره شورى در حاشيه تفسير طبرى.
[٢] ذخائر عقبى:ص١٩.
[٣] صحيح صيغة صلاة النبي:ص٢١٤.