آيا صحيح است كه فيض الهى(كه همان مغفرت و آمرزش است) در روز بازپسين بسان اين جهان، از طريق اسباب خاصى به بندگان لايق و شايسته خود مى رسد و گنهكاران در چنين روزى از طريق شفاعت شخصيت هاى والايى بخشيده شده و مورد مغفرت حق قرار مى گيرند؟!

آيا صحيح است، انسانى در طول زندگى گرد گناه نگردد، و از خطا و لغزش مصون بماند؟

آيا صحيح است...؟!

اين سؤالها و مانند آنها، در ميان گروهى كه به مسايل دينى علاقه دارند، بيشتر مطرح مى گردد وپاسخ هايى نيز داده مى شود.

براى تجزيه و تحليل اين گونه از مسايل، دو راه بيش وجود ندارد:

الف. با مراجعه به كتاب آسمانى و سخنان پيشوايان معصوم (عليهم السلام) ، مى توان به اين گونه پرسش ها پاسخ گفت، و شيوه دانشمندان اسلامى در اعصار گذشته در اين گونه مسايل، همين بوده است بالأخص كه كفه قرآنى و حديثى اين پرسش ها بر جنبه هاى عقلى و استدلالى و فلسفى آن سنگينى مى كند، و دانشمندان عقايد و مذاهب، مسايل مربوط به ولايت الهى را در كتاب هاى خود با الهام از قرآن و سنت پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) و سخنان پيشوايان معصوم، تجزيه و تحليل كرده و نظرهاى خود را بيان كرده اند. و اين مسايل ياد شده را تحت عنوان «علم به غيب»،«ولايت بر تصرف»، «آگاهان از ضماير» و