كه فقط نام هاى موجودات زمينى و آسمانى را به او تعليم كرد زيرا فرا گرفتن نام تنها ، بدون آشنايى با حقيقت آن، براى آدم (عليه السلام) امتيازى نخواهد بود، بلكه منظور اين است كه خداوند، آدم (عليه السلام) را از حقايق موجودات آگاه ساخت گواه اين مطلب اين است كه در آيه شريفه(ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلائِكَةِ) ضمير جمع عاقل (هُمْ) آورده شده در صورتى كه اگر منظور فقط «اسماء» بود بايد «عرضها» گفته مى شد زيرا در جمع غير عاقل ضمير مفرد مؤنث (ها) آورده مى شود.[١]

٥. (وَقالَ نُوحٌ رَبِّ لا تَذَرْ عَلَى الأَرْضِ مِنَ الكافِرينَ دَيّاراً*إِنَّكَ إِنْ تَذَرْهُمْ يُضِلُّوا عِبادَكَ وَلا يَلِدُوا إِلاّ فاجِراً كَفّاراً) .[٢]

«نوح گفت: پروردگارا از اين كافران كسى را روى زمين باقى مگذار، زيرا آنان بندگان تو را گمراه مى سازند و جز بدكار و ناسپاس توليد نمى كنند».

اين پيامبر عاليقدر در اين آيه از دو مطلب كاملاً مخفى و پنهان، خبر داده است.

١. از اين به بعد هيچ يك از آن كافران به وى ايمان نخواهند آورد به دليل اين كه نابودى آنان را از خداوند درخواست كرد.

٢. اگر اين گروه بمانند، از نسل آنها جز بدكار و ناسپاس كسى متولد نخواهد شد.

اين خبر غيبى حضرت نوح را از دو راه زير مى توان توجيه كرد:

الف. نوح بر اثر معاشرت با آن مردم از روحيات و تمايلات باطنى آنان

[١] تفسير الميزان:١/١٥ـ ١٢٢.
[٢] نوح/٢٦ـ ٢٧.