«مردى از اهل يمن بر ابى بكر وارد شد و از حاكم يمن شكايت كرد كه در حق او ستم كرده است، و او در شب مرتب نماز مى گزارد. ابوبكر به او گفت: به جان پدرت سوگند، شب تو دزد نيست...».

از مراجعه به اشعارى كه از صدر اسلام باقى مانده است، روشن مى گردد كه سوگند به بيت خدا در ميان عرب كاملاً رايج بوده است.

ابوطالب در قصيده «لاميه» خود مى گويد:

كَذَبْتُمْ وَبَيْتِ اللّه، نَبْزى مُحَمّداً *** وَلَمـا نُطـاعِـنْ دُونَـهُ وَنُناضِـل[٢]

«سوگند به خانه خدا ، تصور مى كنيد كه محمد پيروز نمى گردد و ما در راه او نيزه نمى زنيم و تير پرتاب نمى كنيم».

در مقابل، از فرزند بزرگ حسين بن على (عليهما السلام) حضرت على اكبر ، نقل شده است كه وى در روز عاشورا رجزى به شرح زير خواند:

اَنَا عَلىُّ بنُ الحُسَينِ بنِ عَلىّ، *** نَحْنُ وَبَيْت اللّهِ أولى بِالنَّبىّ[٣]

احمد بن حنبل در مسند خود از عايشه نقل مى كند كه مسروق به اوچنين گفت:

«سألتُكِ بحقِّ هذا القبرِ، ما الّذى سَمعتِ من رسولِ اللّه فى حقّ الخَوارج؟ قالَتْ سَمِعْتُهُ يَقُول: إنّهم شَرُّالخَلْقِ وَالخَليقَةِ، يَقْتُلُهُمْ خَيْرُ الخَلْقِ وَالخَليقَةِ وَأقربُهُمْ عِنْدَ اللّه وَسيلَةً».[٤]

[١] موطأ مالك همراه با شرح زرقانى:٤/١٥٩.
[٢] سيره ابن هشام:٢/٢٧٥.
[٣] نفس المهموم:/١٦٤.
[٤] مسند احمد:٥/٣١.