دعاهايى كه در صحيفه سجاديه از امام چهارم (عليه السلام) نقل شده است خود، گواهى روشن از صحت واستوارى يك چنين توسل مى باشد، عظمت معانى دعاهاى صحيفه و فصاحت كلمات و بلاغت معانى آن، ما را از هر نوع سخن در صحت انتساب آن به امام بى نياز مى سازد.

امام سجاد (عليه السلام) در روز عرفه در دعايى اين چنين با خدا راز و نياز مى كرد:

«بِحَقِّ من انتخَبتَ من خلقِك، وبمن اصْطَفَيتَهُ لنفْسِكَ، بحقّ من اخترتَ مِنْ بَريَّتِك، ومَنِ اجْتَبَيْت لشأنِك، بحقّ من وَصَلْتَ طاعَتَه بطاعتك، ومن نيَّطت مُعادته بِمُعاداتك».[١]

«بارالها به حق كسانى كه آنان را از ديگر مخلوق هاى خود انتخاب كردى، و براى خود برگزيدى، به حق افرادى كه از ميان مردم اختيار نمودى، و آنها را براى آشنايى به مقام خود آفريدى، به حق آن پاكانى كه اطاعت آنان رابه اطاعت خود، و دشمنى آنان را با دشمنى خويش مقارن و همراه ساختى...».

امام وقتى قبر جد بزرگوار خود اميرمؤمنان را زيارت نمود، در پايان اين زيارت اين چنين دعا كرد:

«اللّهمّ استَجِبْ دُعائى واقْبَلْ ثَنائى واجْمَعْ بَيْنى و بين أَوليائى بِحقِّ مُحَمّد وَعَلِىّ وَفاطِمَة وَالحَسنِ والْحُسَيْن».[٢]

[١] صحيفه سجاديه، دعاى ٤٧.
[٢] مفاتيج الجنان، زيارت امين اللّه.