در فصل سوم كه محور بحث در آن توسل به شخصيت بود احاديثى را يادآور شديم كه در آنها از خدا به حق و مقام اوليا سؤال شده است، در اين احاديث هر چند صريحاً موضوع سوگند وارد نشده است، امّا روح جمله ها و توسل ها، به معنى سوگند دادن خدا، به حق و مقام اوليا است.

در حديث نخست پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم) به آن فرد نابينا اين چنين تعليم كرد كه بگويد:

«اللّهمّ إنّى أسألُكَ وأتوجّهُ إليكَ بنبيّك محمّد نبىّ الرَّحْمَة».

در حديث دوم ابو سعيد خدرى از پيامبر گرامى اين دعا را نقل نمود:

«اَللّهمّ إنّى أسألُكَ بحقّ السّائِلينَ عليكَ وَأسألُكَ بحقّ مَمْشاىَ هذا».

در حديث سوم حضرت آدم اين چنين توبه كرد:

«أسألُكَ بحقّ مُحَمّد إلاّ غَفَرْتَ لى».

در حديث چهارم پيامبر اكرم (صلى الله عليه وآله وسلم) وقتى مادر على (عليه السلام) را دفن كرد درباره او اين چنين دعا نمود:

«اِغْفِرْ لأُمّى فاطمَةَ بنت أسد ووسّع عليها مَدخَلها بحقّ نبيّك والأنبياءِالّذين من قبلى».

در اين نوع جمله ها، هر چند لفظ قسم وارد نشده است، ولى مفاد