خدا، پيامبر را وسيله خود قرار نداده است ولى توسلى كه عرب بيابانى در محضر پيامبر انجام داد، بالاتر از توسل به پيامبر در مقام دعا است و يك چنين توسلى مورد نهى پيامبر قرار نگرفت.

او از پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم) نتيجه را مى خواست، و او را بر چنين كارى قادر و توانا مى انديشيد، و اگر چنين توسلى در تشريع اسلامى بى اشكال باشد، توسل به مقام پيامبر در مقام درخواست دعا نيز بى اشكال خواهد بود.

پاسخ يك سؤال

ما حديث را از مدارك حديثى و تاريخى نقل كرديم و به مدارك ديگر كه مهم آنها «دلائل النّبوة» بيهقى است دسترسى نداشتيم.

مؤلف«التوصل» مدعى است كه در سند آن «مسلم الملائى» قرار گرفته است، درحالى كه او را تضعيف كرده اند.

بر فرض اين كه جناب رفاعى مؤلف «التوصل» شخصاً سند حديث را در كتاب «دلائل النبوة» ديده و به نقل سمهودى در «وفاء الوفاء»و غيره اكتفا نكرده باشد در پاسخ اين سؤال گفته مى شود:

درست است كه «ذهبى»[١] ضعف او را از عده اى نقل مى كند. ولى خود ذهبى مى گويد: او است كه حديث «طير مشوى» را درباره على بن ابى طالب(عليه السلام) نقل كرده است، تو گويى وى با نقل اين حديث جرم بزرگى را مرتكب شده است، در حالى كه حديث «طير مشوّى» از احاديث متواتر اسلامى است كه مرحوم ميرحامد حسين يك جلد از مجلدات «عبقات» را به

[١] ميزان الاعتدال:٤/١٠٦.