منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٤٦٨
ابن قتيبه در معارف خود مى نويسد:
«وكانَ فقيهاً فى زمن الحجّاج وكان يتشيّع».
«فقيه زمان حجاج بود و از على پيروى مى كرد».
طبرى پس از نقل جريان فرماندار حجاج مى نويسد:
«و كان كثير الحديث ثقة».[١]
مرحوم محدث قمى در سفينة البحار از كتاب «ملحقات الصراح» نقل مى كند كه عوفى تفسيرى در پنج جلد نوشته است. و مى گفت: من از ابن عباس تفسير قرآن را سه بار شنيده و هفت بار براى او قرائت كرده ام.
وى يكى ازراويان خطبه حضرت زهرا سلام اللّه عليها از طريق عبداللّه بن الحسن است[٢] خاندان عطيه از خانواده هاى شيعه عراق بوده و فرزندانى از اين بيت برخاستند كه هركدام شخصيت بزرگى در قضا و دادگسترى عراق داشتند: حسين بن حسن بن عطيه متوفاى ٢٠١ و محمد بن سعد بن محمد بن الحسن بن عطيه كه قاضى بغداد در وقت خود بود.
جرم اين خاندان جز تشيع چيز ديگرى نيست ولذا ابو داوود سجستانى و ترمذى در سنن هاى خود از او نقل مى كنند، وى نيز از محدثانى مانند ابن عباس، ابو سعيد خدرى و... نقل حديث مى كند.
از شاگردان وى: حسن بن عطيه، حجاج بن ارطاة، مسعر، حسن بن عدوان و ديگران مى باشند.
[١] سفينة البحار:٢/٣٠٥، نقل از «الذيل المذيل» نگارش طبرى.
[٢] بلاغات النساء، ص ١٢، نگارش احمد بن ابى طاهر معروف به ابن طيفور، متوفاى سال٣٨٠.