منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٤٤٢

يقول عبّاس بن عُتبة بن أبي لهب:

بعمّي سقي اللّه الحِجاز وأهله *** عشيّةً يستسقي بشيبه عمر».[١]

«پروردگارا به وسيله عموى پيامبرت طلب باران مى كنيم و محاسن سفيد وسابقه اورا در اسلام شفيع خود قرار مى دهيم در اين موقع رحمت حق همه جا را مى گرفت.

عباس بن عتيبه در اين مورد شعرى سرود وگفت:

به بركت عموى من سرزمين حجاز و اهل آن سيراب شدند.

غروبگاهى كه عمر به محاسن او متوسل گرديد».

٤. شعرى كه «حسّان بن ثابت» در اين مورد سرود و چنين گفت:

«فَسَقى الغَمامُ بغُرَّة العَباسِ».

با ملاحظه اين فراز و فراز ديگر از اشعار جاى شك باقى نمى ماند كه هدف، توسل به مقام و موقعيت عباس بود.

٥. ابن حجر عسقلانى در كتاب «فتح البارى فى شرح صحيح البخارى» مى گويد: عباس در دعاى خود گفت:

«وقد تَوَجّه القوم بي إليك لمكاني من نبيّك».[٢]

«مردم رو به من آوردند، به خاطر پيوند خويشاوندى كه با پيامبر تو دارم».

چه جمله اى رساتر و گوياتر از اين كه آنان به مقام و موقعيت عباس توجه نموده و آن را وسيله خود قرار داده اند؟

٦. از قديم الايام گفته اند: