«عباس را مى ديد... او را بزرگ مى شمرد و تمجيدش مى نمود و سهم او را مى پرداخت پس اقتدا نماييد به رسول خدا وعباس عمويش و او را وسيله قرار دهيد به سوى خدا در آنچه براى شما نازل نمود».

٣. قبل از قسطلانى، «ابن حجر عسقلانى» در شرح بخارى به نام «فتح البارى في شرح صحيح البخارى» عين اين جمله ها را آورده است و چنين مى نويسد:

«وَخطب النّاس عمر فقال إنّ رسول اللّه كان يرى للعبّاس و... واتّخذوه وسيلة فما بَرحوا حتّى سقاهم اللّه».

«عمر براى مردم سخنرانى كرد، رسول خدا به عباس نظر داشت شما او را وسيله بگيريد، آنان جدا نشدند تا اين كه خداوند آنان را سيراب كرد».

سپس مى گويد:

«يُسْتفاد من قِصّة العَبّاس استحباب الاسْتِشفاع بأهل الخَير والصَّلاح وأهل بيت النُّبوّة وفيه فضلُ عبّاس».[١]

«از داستان عباس استفاده مى شود كه استشفاع از اهل خير و صلاح و خاندان رسالت، مستحب است و در اين سرگذشت فضيلت عباس نمايانگر مى باشد».

[١] فتح البارى في شرح البخارى:٢/٤١٣، ط لبنان، مكتبة دار المعرفة.